Route Colombia

Bijna is het zover… onze eerste fietstrip naar Zuid-Amerika. Dit keer gaan we fietsen in Colombia. Wederom een land met een slecht imago, maar met veelbelovende, positieve verhalen van reizigers die er geweest zijn.

Ook de NOS heeft toevallig vandaag een positief nieuwsbericht over Colombia geplaatst.

Tijdens deze reis zullen we fietsen van Bogota via diverse kleurrijke dorpjes en steden en over flink wat ‘heuveltjes’ (max. 3.700m hoog) naar het eindpunt Neiva (Tatacao Desert).

Vooralsnog is dit de route die we in gedachte hebben:

Advertenties

Laatste weekje Iran

Zaterdag 22 april
De terugreis is in zicht. We hebben in de bazaar van Shiraz de laatste inkopen gedaan om thuis op Iraanse wijze te kunnen koken, zoals we tijdens de kookles in Isfahan geleerd hebben.
dsc03638.jpg
De kookles werd gegeven in het guesthouse waar we verbleven. Daar hebben we Ype en Brecht uit Groningen leren kennen. We hebben een paar keer samen een taxi genomen en samen gegeten en rondgewandeld in de stad. Na Isfahan volgden we allebei onze eigen weg.
Wij gingen richting Kashan. Per fiets was de bedoeling. Maar op de dag van vertrek liepen we veel vertraging op met geld wisselen. In Iran kun je geen geld pinnen als Europese toerist, dus moeten we de meegebrachte euro’s omwisselen voor Iraanse rials. Nu de wisselkoers erg schommelt en deze voor Iran slecht staat, blijkt het niet mogelijk om bij de officiële wisselkantoren geld te wisselen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd en wisselen uiteindelijk op de zwarte markt op straat.
Als het weer ineens omslaat van lekker zonnig naar harde wind en regenachtig, besluiten we om de bus te nemen. Een goede keus, want de route naar Kashan blijkt een lange saaie weg met tegenwind en mist te zijn.
Na 2 dagen couchsurfen in Kashan nemen we de nachtbus naar Shiraz. Als we ’s avonds met één van de hosts zitten te kletsen, zijn de andere gasten (Duitsers volgens onze host) in aantocht. Als ze binnen stappen valt onze mond open van verbazing, Ype en Brecht hebben ook hier afgesproken. Wat een toeval! Net als in Isfahan brengen we graag samen tijd door om de bazaar te verkennen en op zoek naar leuke restaurantjes.
DSC03939
Na 3 dagen Shiraz is het helaas tijd om naar huis te gaan. We willen voor zonsondergang op het vliegveld zijn. Onderweg scoren we nog wat brood en we krijgen er gratis soep bij! Van een automobilist krijgen we al rijdend snoep aangeboden.
Als we om ca. 20u op het vliegveld aankomen is het helemaal uitgestorven. De eerstvolgende vlucht is onze vlucht om 3.00u naar Istanbul. Al snel komt een man een praatje met ons maken. Het blijkt de luchthavenmanager te zijn. Hij geeft aan ook graag te fietsen. Hij vraagt waarom we hem niet hebben aangeschreven op de website ‘warmshowers’, dan hadden we bij hem kunnen verblijven.
We pakken onze fietsen in en worden daarna uitgenodigd om thee te drinken op zijn kantoor. We wisselen ruim 2 uur ervaringen uit en laten foto’s zien. Hij vertelt over zijn laatste fietsreis in Zuid-Iran. Nieuwe reisideeen borrelen bij ons omhoog. Dat klinkt ook gaaf!
Na het zoveelste kopje thee is het tijd om in te checken. We krijgen hierbij een voorkeursbehandeling. Met onze fietsdozen omzeilen we de lange rij en zorgt de manager ervoor dat het inchecken goed verloopt.
Wederom zoveel vriendelijkheid en behulpzaamheid, we blijven ons verbazen.

DSC04085

DSC04091

We hebben de afgelopen 3 weken wederom ervaren dat Iran 2 kanten heeft. Enerzijds het negatieve imago, veroorzaakt door de strenge regering die slechte banden heeft met andere landen, waardoor Iran herhaaldelijk op negatieve wijze de media haalt. Waardoor we bezorgde reacties krijgen als we vertellen dat we naar Iran gaan. En waardoor we ons aan bepaalde regels moeten houden, zoals kledingvoorschriften, geen alcohol, geen gebruik maken van gefilterde websites zoals facebook en couchsurfing.
Anderzijds de vriendelijke, enthousiaste bevolking die maar wat graag het tegendeel van hun imago wil bewijzen. Ze beginnen vol interesse een gesprek over ons, over Nederland en over Iran. Iraniers nodigen graag reizigers bij hun thuis uit, waardoor we nog beter een beeld kunnen vormen van de Iraanse cultuur. Stiekem houden we ons binnenshuis niet aan de opgelegde regels, net als de Iraniers, die zich thuis niet aan de kledingvoorschriften houden, soms wel alcohol drinken en zeer actief zijn op couchsurfing.
Iraniers zoeken constant hun weg tussen opgelegde beperkingen en hun eigen geluk. Een mooi voorbeeld hiervan wat ons ontroerde was in Isfahan. Het is algemeen bekend dat iedere avond na zonsondergang wordt gezongen onder de Khajoo Brug. Jong en oud komen samen. Mannen met een heldere stem starten een lied en er wordt meegezongen en geklapt. De menigte wordt steeds groter en iedereen geniet van het samenzijn en samen muziek maken. Totdat het stilvalt. De politie loopt zijn ronde. Zingen en samenscholing is niet toegestaan. Als de politie uit het zicht is verdwenen wordt het zingen weer opgepakt. Het mag niet, maar het gebeurt toch. Er is veel oneerlijkheid in Iran, maar ook veel moois, waarvan wij als toerist optimaal hebben mogen genieten!
DSC03608

Van Yazd naar Isfahan

Wanneer we de drukke stad Yazd uitfietsen worden we ingehaald door een busje met Zwitserse toeristen. Erg grappig, we zijn hen namelijk onderweg ook al tegen gekomen toen wij in een klein dorpje zaten te lunchen. Een dag later raakten we in gesprek met een Iranier die met ons op de foto wilde en die ook een foto van de Zwitserse familie liet zien. Weer een dag later kwamen we hen in Yazd tegen. En nu worden we door hun de stad uitgezwaaid!

We stoppen nog een paar keer voor foto’s met fietskunst en een fietspad. De burgemeester van Yazd timmert goed aan de weg!

Daarna fietsen we voornamelijk over de snelweg. Als we stoppen om thee te drinken, krijgen we ook ‘Ashe’ (soep) aangeboden. Handig dat we steeds meer woordjes in het Farsi leren. Als we om de rekening vragen, krijgen we die niet. We moeten nog wel even poseren voor een foto voor het theehuis!

In Meybod worden we verrast door de schoonheid van het historische plaatsje en van het charmante guesthouse. We doen hier flink inkopen voor de komende 2 dagen, want we weten bijna zeker dat we onderweg geen lunch, avondeten en ontbijt kunnen kopen.

We beginnen aan de lange weg richting een caravanserai midden in de woestijn. Een koude wind en bergop maken het extra zwaar. Vooral te bedenken dat we vandaag aan 120km zullen komen. We vinden in het laatste dorpje toch nog een restaurantje met kebab. Dat scheelt weer een broodmaaltijd. Met nieuwe energie fietsen we verder. Tot de weg wordt versperd door een overstroming. Koen spreekt nog net het woord ‘sandalen’ uit om de ontstane rivier lopend te overbruggen, als mensen aan de overkant gebaren dat we moeten wachten. Een man rijdt zijn pick-uptruck onze kant op en de fietsen worden ingeladen. Briljant! Nu we toch ingeladen zijn, kunt u deze berg oprijden tot het volgende dorpje? Natuurlijk kan dat! Dat scheelt weer 5km klimmen, we zijn de man erg dankbaar!

Op een gegeven moment wordt de weg onverhard en wederom stroomt er water over de weg. Helaas is er nu geen hulp aanwezig, we sjouwen met de fietsen door de modder. Net als we aan de overkant zijn komt een vrachtwagen ons tegemoet. Hij vraagt of we nog iets nodig hebben, nee, we hebben de riviercrossing zojuist overleefd en hebben nog genoeg brood, beleg en water. Toch krijgen we een handje snoepbonen.

Na nog een stuk (20km) onverhard fietsen zien we de caravanserai liggen. Prachtig, verlaten, een perfecte kampeerplaats!

‘S Ochtends vroeg worden we helaas gewekt door een auto. Het blijken Franse toeristen met een Iraanse gids te zijn. We worden meteen uitgenodigd om mee te ontbijten. De gids blijkt van het hostel in Varzaneh te zijn, wat ook bij ons in de planning staat. Het lijkt een klein wereldje!

In Varzaneh hebben we een rustdag, wat voor ons betekent dat we niet fietsen. Want we bekijken natuurlijk wel het stadje en willen sandboarden in de woestijn ook niet aan ons voorbij laten gaan. Met een grote groep internationale toeristen gaan we vanuit het hostel op excursie naar een zoutmeer en naar de zandduinen. Het schijnt hier maar 3 dagen per jaar te regenen. Die zijn helaas net voorbij, hierdoor staat er water op de zoutvlakte. Voor een mooie zonsondergang, heldere sterrenhemel en witte zoutvlakte zullen we nog een keer terug moeten komen.

De weg naar Isfahan is 110km over voornamelijk een lange, vlakke weg. We stoppen in een bushokje om te schuilen tegen de regen en ons brood op te eten. Een Iranier probeert in het Farsi een gesprek aan te knopen. De standaard vragen weten we te beantwoorden. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe? De thee slaan we herhaaldelijk af, maar uiteindelijk komt hij toch 2 kopjes brengen. Ook mogen we gebruik maken van zijn hammam, maar dat weten we af te slaan.

In het stadspark van Isfahan worden we goed ontvangen. Er is veel gezellige levendigheid en we worden weer enthousiast begroet. Fijn om de komende 2 dagen in deze moderne stad te zijn!

Van Shiraz naar Yazd

Hello! How are you! Thank you! I love you! Very good! Do you need something? Zo maar wat kreten die we continue horen als we aan het fietsen zijn. Vooral wanneer we een berg met 10 haarspeldbochten beklimmen. En dat valt niet mee op een hoogte boven de 2000m in de stralende zon met 32 graden. We worden gelukkig beloond met een schitterende afdaling.

De mooie wegen door de bergen wisselen we af met stukjes snelweg en lange rechte wegen. Op één van de lange rechte wegen komen we zelfs andere vakantiefietsers tegen! Zij worden onderweg net zo enthousiast in hey Engels begroet als wij, maar zij blijken uit Iran te komen. We worden meteen bij hun thuis in Yazd uitgenodigd.

Als we in een klein dorpje stoppen om een cola te drinken, worden de fietsen geen blik waardig gegund, wij daarentegen destemeer. Ze willen over Nederland vanalles weten, dus ik laat wat foto’s zien. Een afbeelding van Hans Brinker (die zijn vinger in de dijk stopt om overstroming te voorkomen) maakt indruk. Iedere Iranier roept enthousiast Petrus, want dit is hetgeen dat ze op de basisschool hebben geleerd over Nederland. Ook voetbalherinneringen uit betere tijden worden opgehaald.

Het is niet altijd mogelijk om van hotel naar hotel te fietsen doordat het gebied weinig bevolkt is. Eind van de middag kijken we daarom goed rond waar we een tent kunnen opzetten. We rijden een klein dorpje in om water aan te vullen, waar een auto met familie stopt, die ons uitnodigt om bij hen te logeren.
Dat komt eigenlijk wel goed uit! In plaats van een broodmaaltijd met water in de tent worden we goed verwend met thee, chocola, fruit, nootjes, een uitgebreide maaltijd en nog meer thee. Wat een hartelijkheid en wat een interesse!

Andere avonden hebben we wel de tent opgezet, we vonden beide keren een geweldige kampeerplek, waarvan we zeker waren dat we ongezien in alle rust de nacht door konden brengen. Dit was namelijk in een verlaten ruine wat ooit een dorpje of boerderij zal zijn geweest.

Inmiddels slapen we in Yazd bij de fietsers die we onderweg tegen kwamen. Yazd heeft een schitterend, historisch centrum met een mooie skyline van windvangers, koepels en minaretten. We genieten van de smalle steegjes, de mooie uitzichten vanaf de daken en de schitterende moskee in avondlicht.

Wederom een warm welkom

Met gezonde spanning zijn we 29 maart richting Schiphol gegaan om naar Shiraz te vliegen. Het blijft een hoop geregel en ook wel spannend. Met onze ervaring gaat het ons gelukkig steeds gemakkelijker af en alles verliep vlekkeloos. Ondanks de vertraging vanaf Schiphol en de korte overstaptijd hadden we genoeg tijd voor de overstap in Istanbul en gelukkig werkte Turkish Airlines ook goed mee. In Shiraz zorgde de luchthavenmanager ervoor dat we al snel onze fietsen in ontvangst konden nemen. De dozen zien er nog goed uit en we mogen ondanks dat er geen bagagedepot is de fietsdozen 3 weken bewaren in een kantoor op het vliegveld dat functioneert als rommelhok. De sfeer is ontspannen en de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Taxi chauffeurs informeren of we een taxi nodig hebben, maar dringen zich absoluut niet op. Geinteresseerde blikken volgen onze werkwijze als we de fietsen in elkaar zetten. Dan volgt het lange wachten tot het licht wordt, want om 4u s nachts naar de stad fietsen en bij een hotel aankloppen leek ons geen goed idee.

Fietsend in het vroege zonlicht worden we regelmatig toegeknikt, met thumbs-up begroet of toegetoeterd. We stoppen als we vers brood ruiken en ik sluit aan in een lange rij bij een bakker met een steenoven. Totdat ik zie dat de broden wel heel groot zijn en dat het weleens lang kan duren met zo’n rij. Ik loop weer terug naar de fietsen, maar iemand uit de rij vraagt wat ik wil. Hij stelt voor dat een half brood ook mogelijk is en het eerste brood dat klaar is wordt aan mij gegeven. Wat kost het? Neem mee! Echt? Good journey! Wauw, dit is dus weer die Iraanse gastvrijheid. Heerlijk om weer terug te zijn.
Vervolgens fietsen we verder op de bonnefooi naar de wijk waar de meeste hotels zitten en we stuiten in een wirwar van smalle steegjes in een geweldig hostal. Reizen in Iran moeilijk? Nee hoor!

Rondje Uganda

Na 3 weken fietsen en zo’n 800km zijn we weer terug waar we zijn begonnen (en waar we een tussenstop maakten), bij ICU-guesthouse in Kampala.

De route die we gereden hebben ging veelal over de grote verharde weg, maar ook regelmatig over onverharde, stoffige wegen door de binnenlanden. 

De wegen in en rondom Kampala zijn erg druk. Mede door de smerige uitlaatgassen en zwarte rook uit diverse auto’s en motoren is fietsen hier geen pretje. Hoe verder je van Kampala weg bent (na Mbarara en Jinja) hoe rustiger de verharde wegen worden en hoe prettiger het fietsen is. De laatste etappe van Kayunga naar Kampala was overigens heerlijk rustig en prachtig. In Kampala zelf was het verkeer druk en chaotisch. Maar we kunnen echt genieten van het slalommen tussen brommertjes, motoren, auto’s en bussen. De ene keer wordt je (bijna) van je sokken gereden, de andere keer wordt je hartelijk begroet en krijg je voorrang, uiteindelijk komt het altijd goed…

Het asfalt is over het algemeen van goede kwaliteit met weinig gaten, de wegkanten zijn soms wel erg verradelijk. De weg door Queen Elisabeth National Park leek echter meer op gatenkaas dan op een asfaltweg.
Het verkeer, met name de vrachtauto’s, bussen en matatu’s (14 persoons minibusjes/taxi’s) rijden hard en houden zeker niet altijd rekening met ons of het overige verkeer.

Ook moesten we opletten voor wilde dieren, maar meer dan buffels, zebra’s en bavianen hebben we tijdens het fietsen niet gezien. Bij de fietstocht met gids door Nationaal park Lake Mburo (waar we niet zelfstandig doorheen mochten fietsen), hebben we al geleerd hoe we buffels weg moeten jagen (klap op je bovenbeen en weg zijn ze!) en van de bavianen wisten we voldoende afstand te houden. De olifanten, leeuwen en nijlpaarden hielden zich goed verborgen, die hebben we alleen tijdens de safaritocht per jeep en boot gespot.

De onverharde wegen leiden door vele kleine dorpjes maar ook over veel (pittige) heuveltjes. De kwaliteit van de wegen/paden is erg wisselend. Op Buggala island (Ssese Islands) is de weg perfect, bijna een dirt highway (wel met enkele heuvels). Echter na het oversteken van het Victoriameer met de ferry lijkt de weg bijna weggespoeld en is het zoeken naar een goed te berijden spoor. 

Onze route bestond uiteindelijk uit 2 rondes: Kampala-Fort Portal (+/-600km waarvan +/- 200km onverhard) en Kampala – Jinja – Kampala (+/- 250 waarvan +/- 40km onverhard). 

Wij vonden het al met al zeer prettig fietsen in Uganda, vooral door de vriendelijke bevolking en doordat er elke minuut wel iets ‘wonderlijks’ te zien is… 

Ontmoetingen

De reacties van de oegandezen als we voorbij komen fietsen zijn meestal hartverwarmend. De kinderen roepen luid “Mzungu, how are you?” 

Wanneer we gespot worden vanaf een schoolplein hebben we binnen no-time een kindermenigte die ons aanstaart of toejuicht.

Soms rennen kinderen ons achterna. Terwijl wij een heuvel opploeteren, blijven zij gewoon naast ons rennen met 12km/u.

Sommige mannen op brommers steken hun duim op, maken duidelijk dat we goed bezig zijn. Anderen maken duidelijk dat ze niet begrijpen waar we mee bezig zijn. “Waarom met de fiets?” Vaak gevolgd door een schaterlach.

Toen we gisteren onze fiets al geparkeerd hadden, vroeg iemand “Ben je helemaal komen lopen?” Nee, je ziet de fietsen toch?! Maar die vraag is een stuk logischer nu we gezien hebben dat Oegandezen hun fiets gebruiken als soort van kruiwagen. De fiets is vaak zo volgeladen dat de trappers niet meer te gebruiken zijn en dus lopend voortgeduwd worden. En ja, onze fietsen zijn ook volgeladen, maar we kunnen gelukkig nog wel onze trappers gebruiken!
In ICU Guesthouse hebben we Sarah ontmoet, een Oegandeze getrouwd met een Nederlander met wie ze het Guesthouse runt. Daarnaast is zij oprichtster van het ‘Jjaja Bbanga Project”. Dit bestaat uit een Medisch Centrum en een educatief centrum, waar mensen van het platteland terecht kunnen voor eerstelijns gezondheidszorg en educatie. Het medisch centrum is al actief, het educatief centrum start in juli 2017. We hebben met Sarah afgesproken dat we er langsfietsen, maar door omstandigheden was Sarah er niet toen wij daar aankwamen en waren wij door beperkte wifi daar niet van op de hoogte. Toch werden we super gastvrij ontvangen door 2 medewerksters, kregen we een uitgebreide rondleiding en mochten we er blijven slapen en eten. Ondanks dat het er primitief is (geen stromend water, geen elektriciteit) was het een supermooie plaats om te verblijven, heerlijk rustig, met geweldig uitzicht (letterlijk en figuurlijk) en enthousiaste mensen. Dat gaan we zeker belonen met een donatie vanuit Nederland.

Route Oeganda 2017

Bijna is het zover… onze eerste trip naar Afrika. Dit keer gaan we fietsen in Oeganda. Tijdens deze reis zullen we fietsen van Kampala naar Fort Portal. Onderweg zullen we slapen bij lodges, guesthouses en campings. We zullen diverse grote en kleine natuurparken bezoeken en daar het nodige wildlife spotten.

Vooralsnog is dit de route die we in gedachte hebben:

Rode Khmer

De laatste dagen in Cambodja zijn we met kleine omwegen naar Phnom Penh  gereden. In dit gebied waren meer kleinere (onverharde) wegen beschikbaar. Deze wegen zijn een stuk mooier en rustiger maar ook zwaarder omdat we continue moeten uitkijken voor kuilen en mul zand. Bovendien waren de wegen zo stoffig dat het opwaaiende rode zand ons mooi gekleurd heeft!

Phnom Penh is een drukke en chaotische stad van 2 miljoen inwoners.

 De stad is duidelijk in ontwikkeling. Overal worden wegen aangelegd of verbreed. Ook het aantal in aanbouw zijnde moderne/luxe hotels en/of appartementen is enorm. Dit is een groot contrast met de rest van het land. Ook het aantal dure auto’s is vele malen groter dan we tot nu toe gezien hebben.

De hartelijkheid van de mensen is ook hier enorm. Deze hartelijkheid staat in schril contrast met de vreselijke geschiedenis van het land. Wij wisten van de Rode Khmer, maar we waren ons niet bewust van de omvang van de wreedheden van dit regime.

De laatste dag in Phnom Pehn zijn we naar de Killing Fields en een ‘gevangenis’ geweest uit de periode (1975-1979) van de Rode Khmer.

 In 3 jaar hebben zij zo’n 2 a 3 miljoen landgenoten (25% van de bevolking) vermoord. Redenen om gemarteld en vermoord te worden waren o.a. dat je geleerd had, een bril droeg (teken van intelligentie), je een banaan geplukt had of kritiek op het communistische regime had, oftewel je een mogelijke bedreiging was. De wijze waarop dit gebeurde is moeilijk te beschrijven.

 Enkele jaren geleden zijn we in het KGB-museum in Vilnius en in Auschwitz geweest. We dachten dus wel wat gewend te zijn, maar wederom worden we hier stil van en is het hopen dat dit soort praktijken niet ook nu nog in o.a. Syrië of Noord-Korea plaatsvinden!

Ondertussen hebben we Cambodja weer verlaten…

 …en hebben we nog een paar dagen rust in Bangkok. 😉

Toeristisch geweld

De eerste 1,5 week zijn al weer voorbij. Tot aan Battambang hadden we eigenlijk nog geen andere toerist gezien. In Battambang was het toerisme aanwezig maar niet overdreven. In Siem Reap en Angkor Wat is het toerisme enorm aanwezig.

enkele toeristen genieten van zonsopkomst

 

image
Angkor Wat (één van de vele tempels)

 

De stad lijkt in niets op wat we verder van Cambodja gezien hebben. De prijzen zijn 2 a 3 keer zo hoog, de hippe bars met westerse beats and neon-reclame,


te fanatieke TukTuk-drivers: miss/sir you wanna TukTuk (ook al staan we met onze fietsen klaar om te vertrekken) of verkopers in Angkor: want cold water, coke, pineapple miiiisssss/siiiirrrrrr? We mogen natuurlijk niet klagen, maar het contrast met de rest van het land is zo bizar groot!

Na 2 dagen Angkor Wat hebben we vandaag weer de ‘rust’ opgezocht. Onderweg weer eens heerlijk gegeten bij één van de vele kraampjes langs de straat.

 Na 60km fietsen zijn we in Kampong Kdei (gehucht van 2 straten) met een historische brug beland. We verblijven in het enige guesthouse (met koude douche en hurk toilet en zonder wasbak en airco) van het dorp en mogelijk verre omtrek.

Naast de jaarlijkse kermis zijn wij vandaag de lokale attractie!  Stiekem is het best een beetje afzien maar wij genieten helemaal van deze ‘rust’!