Iran 2018 – Zijderoute

Met gezonde spanning zijn we 29 maart richting Schiphol gegaan om naar Shiraz te vliegen. Het blijft een hoop geregel en ook wel spannend. Met onze ervaring gaat het ons gelukkig steeds gemakkelijker af en alles verliep vlekkeloos. Ondanks de vertraging vanaf Schiphol en de korte overstaptijd hadden we genoeg tijd voor de overstap in Istanbul en gelukkig werkte Turkish Airlines ook goed mee. In Shiraz zorgde de luchthavenmanager ervoor dat we al snel onze fietsen in ontvangst konden nemen. De dozen zien er nog goed uit en we mogen ondanks dat er geen bagagedepot is de fietsdozen 3 weken bewaren in een kantoor op het vliegveld dat functioneert als rommelhok. De sfeer is ontspannen en de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Taxi chauffeurs informeren of we een taxi nodig hebben, maar dringen zich absoluut niet op. Geinteresseerde blikken volgen onze werkwijze als we de fietsen in elkaar zetten. Dan volgt het lange wachten tot het licht wordt, want om 4u s nachts naar de stad fietsen en bij een hotel aankloppen leek ons geen goed idee.

Fietsend in het vroege zonlicht worden we regelmatig toegeknikt, met thumbs-up begroet of toegetoeterd. We stoppen als we vers brood ruiken en ik sluit aan in een lange rij bij een bakker met een steenoven. Totdat ik zie dat de broden wel heel groot zijn en dat het weleens lang kan duren met zo’n rij. Ik loop weer terug naar de fietsen, maar iemand uit de rij vraagt wat ik wil. Hij stelt voor dat een half brood ook mogelijk is en het eerste brood dat klaar is wordt aan mij gegeven. Wat kost het? Neem mee! Echt? Good journey! Wauw, dit is dus weer die Iraanse gastvrijheid. Heerlijk om weer terug te zijn.
Vervolgens fietsen we verder op de bonnefooi naar de wijk waar de meeste hotels zitten en we stuiten in een wirwar van smalle steegjes in een geweldig hostal. Reizen in Iran moeilijk? Nee hoor!

Hello! How are you! Thank you! I love you! Very good! Do you need something? Zo maar wat kreten die we continue horen als we aan het fietsen zijn. Vooral wanneer we een berg met 10 haarspeldbochten beklimmen. En dat valt niet mee op een hoogte boven de 2000m in de stralende zon met 32 graden. We worden gelukkig beloond met een schitterende afdaling.

De mooie wegen door de bergen wisselen we af met stukjes snelweg en lange rechte wegen. Op één van de lange rechte wegen komen we zelfs andere vakantiefietsers tegen! Zij worden onderweg net zo enthousiast in hey Engels begroet als wij, maar zij blijken uit Iran te komen. We worden meteen bij hun thuis in Yazd uitgenodigd.

Als we in een klein dorpje stoppen om een cola te drinken, worden de fietsen geen blik waardig gegund, wij daarentegen destemeer. Ze willen over Nederland vanalles weten, dus ik laat wat foto’s zien. Een afbeelding van Hans Brinker (die zijn vinger in de dijk stopt om overstroming te voorkomen) maakt indruk. Iedere Iranier roept enthousiast Petrus, want dit is hetgeen dat ze op de basisschool hebben geleerd over Nederland. Ook voetbalherinneringen uit betere tijden worden opgehaald.

Het is niet altijd mogelijk om van hotel naar hotel te fietsen doordat het gebied weinig bevolkt is. Eind van de middag kijken we daarom goed rond waar we een tent kunnen opzetten. We rijden een klein dorpje in om water aan te vullen, waar een auto met familie stopt, die ons uitnodigt om bij hen te logeren.
Dat komt eigenlijk wel goed uit! In plaats van een broodmaaltijd met water in de tent worden we goed verwend met thee, chocola, fruit, nootjes, een uitgebreide maaltijd en nog meer thee. Wat een hartelijkheid en wat een interesse!

Andere avonden hebben we wel de tent opgezet, we vonden beide keren een geweldige kampeerplek, waarvan we zeker waren dat we ongezien in alle rust de nacht door konden brengen. Dit was namelijk in een verlaten ruine wat ooit een dorpje of boerderij zal zijn geweest.

Inmiddels slapen we in Yazd bij de fietsers die we onderweg tegen kwamen. Yazd heeft een schitterend, historisch centrum met een mooie skyline van windvangers, koepels en minaretten. We genieten van de smalle steegjes, de mooie uitzichten vanaf de daken en de schitterende moskee in avondlicht.

Wanneer we de drukke stad Yazd uitfietsen worden we ingehaald door een busje met Zwitserse toeristen. Erg grappig, we zijn hen namelijk onderweg ook al tegen gekomen toen wij in een klein dorpje zaten te lunchen. Een dag later raakten we in gesprek met een Iranier die met ons op de foto wilde en die ook een foto van de Zwitserse familie liet zien. Weer een dag later kwamen we hen in Yazd tegen. En nu worden we door hun de stad uitgezwaaid!

We stoppen nog een paar keer voor foto’s met fietskunst en een fietspad. De burgemeester van Yazd timmert goed aan de weg!

Daarna fietsen we voornamelijk over de snelweg. Als we stoppen om thee te drinken, krijgen we ook ‘Ashe’ (soep) aangeboden. Handig dat we steeds meer woordjes in het Farsi leren. Als we om de rekening vragen, krijgen we die niet. We moeten nog wel even poseren voor een foto voor het theehuis!

In Meybod worden we verrast door de schoonheid van het historische plaatsje en van het charmante guesthouse. We doen hier flink inkopen voor de komende 2 dagen, want we weten bijna zeker dat we onderweg geen lunch, avondeten en ontbijt kunnen kopen.

We beginnen aan de lange weg richting een caravanserai midden in de woestijn. Een koude wind en bergop maken het extra zwaar. Vooral te bedenken dat we vandaag aan 120km zullen komen. We vinden in het laatste dorpje toch nog een restaurantje met kebab. Dat scheelt weer een broodmaaltijd. Met nieuwe energie fietsen we verder. Tot de weg wordt versperd door een overstroming. Koen spreekt nog net het woord ‘sandalen’ uit om de ontstane rivier lopend te overbruggen, als mensen aan de overkant gebaren dat we moeten wachten. Een man rijdt zijn pick-uptruck onze kant op en de fietsen worden ingeladen. Briljant! Nu we toch ingeladen zijn, kunt u deze berg oprijden tot het volgende dorpje? Natuurlijk kan dat! Dat scheelt weer 5km klimmen, we zijn de man erg dankbaar!

Op een gegeven moment wordt de weg onverhard en wederom stroomt er water over de weg. Helaas is er nu geen hulp aanwezig, we sjouwen met de fietsen door de modder. Net als we aan de overkant zijn komt een vrachtwagen ons tegemoet. Hij vraagt of we nog iets nodig hebben, nee, we hebben de riviercrossing zojuist overleefd en hebben nog genoeg brood, beleg en water. Toch krijgen we een handje snoepbonen.

Na nog een stuk (20km) onverhard fietsen zien we de caravanserai liggen. Prachtig, verlaten, een perfecte kampeerplaats!

‘S Ochtends vroeg worden we helaas gewekt door een auto. Het blijken Franse toeristen met een Iraanse gids te zijn. We worden meteen uitgenodigd om mee te ontbijten. De gids blijkt van het hostel in Varzaneh te zijn, wat ook bij ons in de planning staat. Het lijkt een klein wereldje!

In Varzaneh hebben we een rustdag, wat voor ons betekent dat we niet fietsen. Want we bekijken natuurlijk wel het stadje en willen sandboarden in de woestijn ook niet aan ons voorbij laten gaan. Met een grote groep internationale toeristen gaan we vanuit het hostel op excursie naar een zoutmeer en naar de zandduinen. Het schijnt hier maar 3 dagen per jaar te regenen. Die zijn helaas net voorbij, hierdoor staat er water op de zoutvlakte. Voor een mooie zonsondergang, heldere sterrenhemel en witte zoutvlakte zullen we nog een keer terug moeten komen.

De weg naar Isfahan is 110km over voornamelijk een lange, vlakke weg. We stoppen in een bushokje om te schuilen tegen de regen en ons brood op te eten. Een Iranier probeert in het Farsi een gesprek aan te knopen. De standaard vragen weten we te beantwoorden. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe? De thee slaan we herhaaldelijk af, maar uiteindelijk komt hij toch 2 kopjes brengen. Ook mogen we gebruik maken van zijn hammam, maar dat weten we af te slaan.

In het stadspark van Isfahan worden we goed ontvangen. Er is veel gezellige levendigheid en we worden weer enthousiast begroet. Fijn om de komende 2 dagen in deze moderne stad te zijn!

Zaterdag 22 april
De terugreis is in zicht. We hebben in de bazaar van Shiraz de laatste inkopen gedaan om thuis op Iraanse wijze te kunnen koken, zoals we tijdens de kookles in Isfahan geleerd hebben.
dsc03638.jpg
De kookles werd gegeven in het guesthouse waar we verbleven. Daar hebben we Ype en Brecht uit Groningen leren kennen. We hebben een paar keer samen een taxi genomen en samen gegeten en rondgewandeld in de stad. Na Isfahan volgden we allebei onze eigen weg.
Wij gingen richting Kashan. Per fiets was de bedoeling. Maar op de dag van vertrek liepen we veel vertraging op met geld wisselen. In Iran kun je geen geld pinnen als Europese toerist, dus moeten we de meegebrachte euro’s omwisselen voor Iraanse rials. Nu de wisselkoers erg schommelt en deze voor Iran slecht staat, blijkt het niet mogelijk om bij de officiële wisselkantoren geld te wisselen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd en wisselen uiteindelijk op de zwarte markt op straat.
Als het weer ineens omslaat van lekker zonnig naar harde wind en regenachtig, besluiten we om de bus te nemen. Een goede keus, want de route naar Kashan blijkt een lange saaie weg met tegenwind en mist te zijn.
Na 2 dagen couchsurfen in Kashan nemen we de nachtbus naar Shiraz. Als we ’s avonds met één van de hosts zitten te kletsen, zijn de andere gasten (Duitsers volgens onze host) in aantocht. Als ze binnen stappen valt onze mond open van verbazing, Ype en Brecht hebben ook hier afgesproken. Wat een toeval! Net als in Isfahan brengen we graag samen tijd door om de bazaar te verkennen en op zoek naar leuke restaurantjes.
DSC03939
Na 3 dagen Shiraz is het helaas tijd om naar huis te gaan. We willen voor zonsondergang op het vliegveld zijn. Onderweg scoren we nog wat brood en we krijgen er gratis soep bij! Van een automobilist krijgen we al rijdend snoep aangeboden.
Als we om ca. 20u op het vliegveld aankomen is het helemaal uitgestorven. De eerstvolgende vlucht is onze vlucht om 3.00u naar Istanbul. Al snel komt een man een praatje met ons maken. Het blijkt de luchthavenmanager te zijn. Hij geeft aan ook graag te fietsen. Hij vraagt waarom we hem niet hebben aangeschreven op de website ‘warmshowers’, dan hadden we bij hem kunnen verblijven.
We pakken onze fietsen in en worden daarna uitgenodigd om thee te drinken op zijn kantoor. We wisselen ruim 2 uur ervaringen uit en laten foto’s zien. Hij vertelt over zijn laatste fietsreis in Zuid-Iran. Nieuwe reisideeen borrelen bij ons omhoog. Dat klinkt ook gaaf!
Na het zoveelste kopje thee is het tijd om in te checken. We krijgen hierbij een voorkeursbehandeling. Met onze fietsdozen omzeilen we de lange rij en zorgt de manager ervoor dat het inchecken goed verloopt.
Wederom zoveel vriendelijkheid en behulpzaamheid, we blijven ons verbazen.

DSC04085

DSC04091

We hebben de afgelopen 3 weken wederom ervaren dat Iran 2 kanten heeft. Enerzijds het negatieve imago, veroorzaakt door de strenge regering die slechte banden heeft met andere landen, waardoor Iran herhaaldelijk op negatieve wijze de media haalt. Waardoor we bezorgde reacties krijgen als we vertellen dat we naar Iran gaan. En waardoor we ons aan bepaalde regels moeten houden, zoals kledingvoorschriften, geen alcohol, geen gebruik maken van gefilterde websites zoals facebook en couchsurfing.
Anderzijds de vriendelijke, enthousiaste bevolking die maar wat graag het tegendeel van hun imago wil bewijzen. Ze beginnen vol interesse een gesprek over ons, over Nederland en over Iran. Iraniers nodigen graag reizigers bij hun thuis uit, waardoor we nog beter een beeld kunnen vormen van de Iraanse cultuur. Stiekem houden we ons binnenshuis niet aan de opgelegde regels, net als de Iraniers, die zich thuis niet aan de kledingvoorschriften houden, soms wel alcohol drinken en zeer actief zijn op couchsurfing.
Iraniers zoeken constant hun weg tussen opgelegde beperkingen en hun eigen geluk. Een mooi voorbeeld hiervan wat ons ontroerde was in Isfahan. Het is algemeen bekend dat iedere avond na zonsondergang wordt gezongen onder de Khajoo Brug. Jong en oud komen samen. Mannen met een heldere stem starten een lied en er wordt meegezongen en geklapt. De menigte wordt steeds groter en iedereen geniet van het samenzijn en samen muziek maken. Totdat het stilvalt. De politie loopt zijn ronde. Zingen en samenscholing is niet toegestaan. Als de politie uit het zicht is verdwenen wordt het zingen weer opgepakt. Het mag niet, maar het gebeurt toch. Er is veel oneerlijkheid in Iran, maar ook veel moois, waarvan wij als toerist optimaal hebben mogen genieten!
DSC03608
Advertenties