Colombia 2018 – 2019

Route

Bijna is het zover… onze eerste fietstrip naar Zuid-Amerika. Dit keer gaan we fietsen in Colombia. Wederom een land met een slecht imago, maar met veelbelovende, positieve verhalen van reizigers die er geweest zijn.

Ook de NOS heeft toevallig vandaag een positief nieuwsbericht over Colombia geplaatst.

Tijdens deze reis zullen we fietsen van Bogota via diverse kleurrijke dorpjes en steden en over flink wat ‘heuveltjes’ (max. 3.700m hoog) naar het eindpunt Neiva (Tatacao Desert).

Vooralsnog is dit de route die we in gedachte hebben:

 

Bogotá

Na een lange vlucht met 1,5u vertraging aangekomen in Bogotá. De bagage is er snel, de douane doet niet moeilijk en onze taxi staat al te wachten. Om 23u Colombiaanse tijd (05:00 in NL) komen we aan bij ons hotel. Na een dag van bijna 24u met weinig tot geen slaap is het eindelijk bedtijd…

De volgende ochtend zetten we de fietsen in elkaar. Sabines fiets is volledig ongeschonden uit het vliegtuig gekomen. Koen’s voorwiel heeft helaas een flinke klap gekregen waardoor er een slag in zit. De doelen voor vandaag zijn helder:

1. Wennen aan de hoogte (2600m)

2. Voorwiel repareren

3. Hotel dichter bij het centrum vinden.

Alle 3 lukken zonder al te veel moeite.

Bogotá is een moderne, drukke en nette stad met veel groen en veel fietspaden. Veel toeristische must-sees zijn er niet. Prima om rustig te acclimatiseren dus.

Op zondag vanuit Bogotá naar Zipaquirá (50km) gereden. Op zondag is een deel van de hoofdwegen van Bogotá afgesloten voor auto’s en hebben fietsers en voetgangers alle ruimte. Daar wordt ook volop gebruik van gemaakt. Alles en iedereen loopt en fietst door elkaar heen.

Als we Bogotá uit zijn beginnen al snel de Ciclorutas. Vrijliggende fietspaden, helaas beginnen en eindigen ze op de meest maffe plekken en moeten we regelmatig via een brug de wegoversteken.

Lekker doorfietsen was er vandaag dus niet bij… maar wel een prima tocht om te wennen aan het fietsen op hoogte!

 

Op de proef gesteld

De eerste dagen hebben we onze nieuwe Santossen en onszelf flink op de proef gesteld.

De fietsen zijn meer dan geslaagd voor deze eerste serieuse praktijktest. Het verzet van de Rohloff-versnelling is klein genoeg om een berg op te komen. Het frame is stijf maar toch comfortabel zelfs in een onverharde afdaling.

Helaas hebben de fietsen niet kunnen voorkomen dat we zo af en toe moesten lopen…

Voor ons zat de beproeving met name in de hoogte. Bogotá ligt op 2.600 hoogte. Daar merkte we dat een kleine inspanning al asrdig veel energie kost. Door de hoogte ligt onze hartslag flink hoger. In een beklimming naar 3.000 meter merken we dan ook snel dat ons energieniveau lager is en we sneller buiten adem zijn. Door wat vaker te stoppen bereiken we toch elke keer de top.

Wel zijn de ritten tot nu toe korter dan we gewend zijn.

De collega fietsreizigers die wij vandaag tegenkwamen gaven aan dat zij het fietsen in Colombia erg zwaar vinden en dat een afstand van 50km per dag echt niet gek is! We doen het dus zo slecht nog niet…

Na 3 dagen fietsen zijn we eindelijk op een wat meer ‘bescheiden’ hoogte uitgekomen.

Onze slaapplaats (Villa de Leyva) ligt op 2.100 meter hoogte. Hopelijk helpt dat ook om beter / rustiger te kunnen slapen!

 

Kerst in Colombia

Ieder dorp of stad heeft als centraal middelpunt een Plaza, waarop deze dagen een creatieve kerststal prijkt.

’s Avonds wordt de uitbundige, kleurrijke, knipperende kerstverlichting zichtbaar. Er schalt vanuit diverse cafés en restaurantjes luide muziek over de plaza en jong en oud vermaken zich al wandelend, zittend op de bankjes of spelend, waardoor het een chaos van jewelste is!

Colombianen blijken echte buiten-mensen te zijn, die graag het gezelschap opzoeken op het plein of in het park. Ook houden ze graag vast aan tradities die altijd gepaard lijken te gaan met veel geluid. In Vado Real werden we om 4u s nachts gewekt door kerkklokken, knallend vuurwerk en (vals) zingende mensen. Het hangt samen met “Noventa”, de traditie dat men 9 nachten lang voor kerst tussen 4u en 4.30u kerstpsalmen zingt. Wat ons betreft een onchristelijk tijdstip, we snappen er niets van.

Inmiddels zijn we op kerstavond met de bus aangekomen in Medellin. Op sommige plaatsen in de stad wordt door veel mensen op straat gedronken, op andere plaatsen zijn alle restaurantjes gesloten en vele hostels volgeboekt. Toch lukt het vrij snel om een vrije kamer te vinden, maar we eindigen in het enige restaurant dat nog open blijkt, een foute fastfoodketen, met gefrituurde kippenpoten als kerstdiner.

Feliz Navidad!

 

Klein geluk

We zijn door onze diverse reizen wel gewend om om te gaan met tegenslagen maar nog veel meer om te genieten van kleine verrassingen. Elke dag is het namelijk weer afwachten hoe de route eruit zal zien, wie we ontmoeten, wat voor eten en slaapplaats we vinden…

Eten vinden naar onze zin, is in Colombia regelmatig een uitdaging aangezien het lokale eten vooral heel veel koolhydraten bevat en overal bijna hetzelfde is. We hebben dan ook nog nooit zoveel pizza gegeten als tijdens deze reis.

Het wordt wel steeds gemakkelijker om eten te bestellen in het Spaans door onze uitbreidende woordenschat en het voelt inmiddels ook volkomen normaal om bouillon met aardappelen en rundvlees te bestellen als ontbijt.

De hotels zijn behoorlijk, maar er is altijd wel wat op aan te merken: koude douche, toilet zo klein dat je klem tussen de muur komt te zitten, een hard matras, waar nog een plastic hoes omheen zit, evenals om het hoofdkussen, geen raam, geluidsoverlast… in de slechtste situatie een combinatie van deze factoren!

De thuis nauwkeurig voorbereide fietsroute hebben we al vrij snel bij het grofvuil gezet. Fietsen blijkt in Colombia toch iets anders te zijn dan in Iran, Oeganda of India. Wegen blijken enorm steil en/of onverhard waardoor we veel langzamer zijn en minder km’s per dag kunnen afleggen dan we gewend zijn. De route is dus al meerdere keren omgegooid. Om onszelf te sparen hebben we een paar keer een bus gepakt. Zoals in de meeste landen kunnen ook hier de fietsen gewoon mee, ook al is er eigenlijk geen ruimte voor.

Zo hebben we ons vaker aangenaam laten verrassen door de Colombianen of moeten lachen om hoe dingen verlopen.

Met 15 man in en op een Willy’s Jeep gepropt worden om te gaan parapenten.

Met z’n allen bergopwaarts over een onverharde hobbelweg was bijna spannender dan het parapenten zelf!

Straathonden zijn onze grootste nachtmerrie, ze kunnen ineens hard blaffend en bijtend achter ons aan rennen. De Colombiaanse honden zijn juist enorm vriendelijk. Ze kijken niet of nauwelijks op als wij voorbij stuiteren. Op een terrasje kunnen ze rustig als een aanhankelijk huisdier naast je komen zitten om geaaid te worden om vervolgens aan je voeten in slaap te vallen.

Wielrennen en MTB’en blijken een favoriete sport in Colombia. We worden hartelijk gegroet door andere fietsers en ook automobilisten, motorrijders en zelfs vrachtwagenchauffeurs moedigen ons aan met een toeter of een duim. Gaaf om te zien dat het hier zo populair is onder mannen én vrouwen.

Regelmatig wordt ons gevraagd waar we naar toe gaan en waar we die dag begonnen zijn. Vaak wordt er vol ongeloof gereageerd. Zoveel hoogtemeters?! En dan onderzoekend kijkend naar de fietsen; jullie hebben geen versnellingen!?

Als we ons tergend langzaam een berg omhoog ploeteren haalt een auto ons in en komt voor ons tot stilstand om een flesje water door het autoraam te geven. Als een ware professional nemen we het flesje aan en fietsen verder met een grote glimlach op ons gezicht.

De grootste verrassing kwam vandaag toen we tijdens de lunch aan de praat raakten met een moeder en dochter. Wij hadden net besloten het komende dagen rustig aan te doen en weer op zoek te gaan naar hotel met zwembad, toen de moeder aan gaf dat ze ons graag haar huis wil laten zien en dat we welkom zijn om te overnachten. Gezien de afstand (20km en 800hm) stelden wij voor om morgen langs te fietsen. Nee, zij bedoelde dat de fietsen mee kunnen in hun auto! Wij denken van niet, zeiden wij. Maar jawel hoor, toen we elkaars namen nog niet wisten, waren de fietsen al ingeladen in de auto!

Heerlijk die gastvrijheid, zodat wij weer een extra kijkje hebben in de Colombiaanse cultuur en het landleven en een heerlijk rustige nacht hebben gehad in een mooie, moderne villa midden in de bergen.