Cycling on Iranian Melody – in the movies

video: Cycling in Iran by Koen en Sabine Lees verder “Cycling on Iranian Melody – in the movies”

Advertenties

Positief reisadvies!

Iran115

Tijdens de afgelopen 3 weken hebben wij Iran ervaren als een paradijs voor toeristen. Mits je niet openlijk journalistiek bedrijft, je je niet feministisch of provocerend opstelt of je negatief uitlaat over de regering, wordt je van alle kanten zeer hartelijk ontvangen.

We hebben ons in geen ander land zo op ons gemak en veilig gevoeld en zo gemakkelijk contact gemaakt met de lokale bevolking. Iraniërs (in ieder geval de velen die wij ontmoet hebben) worden enthousiast als ze één van de weinige buitenlandse toeristen zien en stellen zich dan heel behulpzaam, uitnodigend, nieuwsgierig en vrijgevig op. Ze voelen zich vereerd en dankbaar dat wij hun land, stad of winkel bezoeken. Overigens is deze vriendelijkheid met name gericht op buitenlandse toeristen. Volgens diverse mensen die wij hiernaar gevraagd hebben is de bereidheid om andere Iraniërs te helpen veel minder groot. Het verkeer is hier een goed voorbeeld van; men gedraagt zich enorm egocentrisch als men de auto instapt en houdt alleen rekening met elkaar als ze zelf in gevaar dreigen te komen. Dit maakt het verkeer zo enorm chaotisch.

Men weet precies wat voor imago Iran heeft en wil dat graag veranderen. Men is veelal trots op hun land en cultuur, maar niet op het politieke systeem van de afgelopen 35 jaar. Er zit vaak niets anders op dan accepteren hoe het is, de strenge regels op te volgen, waar mogelijk de grenzen op te zoeken en extra te genieten van de positieve dingen die Iran hen wel te bieden heeft.
En de positieve dingen zijn onuitputtelijk; heerlijk eten, diversiteit in landschappen, prachtige natuur, historische steden, schitterende moskeeën en bovenal zeer hartelijke, gastvrije mensen. Dit alles maakt het absoluut een bezoek aan Iran waard, ondanks de hijab en andere beperkingen. Dus voor degene die nieuwsgierig zijn geworden; welkom in Iran!

Oh ja, volgens vele Iraniërs hebben ze natuurlijk wel een kernbom 😉

Iran220
Vliegveld, klaarmaken voor de terugreis, gelukkig stonden de fietsdozen nog op ons te wachten!

Reisverslag Iran

De officiele berichten (met reacties en met foto’s vanaf onze telefoons) staan op onze tijdelijke weblog “koensabine.reislogger.nl” ivm iraanse internet-blokkades van wordpress. Bij deze zijn de berichten alsnog ook hier geplaatst, incl. wat extra foto’s.

14-09-2014 Welcome in Iran!

“Welcome in Iran”, een veelgehoorde begroeting. Al vanaf het vliegveld worden we vriendelijk en gastvrij ontvangen en zijn mensen erg behulpzaam. Als ze geen Engels spreken is er binnen no-time iemand die als tolk wil fungeren.

In Tehran verbleven we bij Hamed en Parisa (met 2 kinderen van 5jr en 5mnd). Al op de eerste avond zijn we met vele anderen gaan picknicken in de bergen. Overal in Teheran kun je de overweldigende, kale bergen ten noorden van de stad zien. De volgende dag (vrijdag, weekend in Iran) leek het of iedereen op hetzelfde idee was gekomen: wandelen en ontbijten in de bergen. Al vanaf vroeg in de ochtend om de warmte voor te zijn. Picknicken lijkt een nationale hobby!

Iran007

Iran005 De 2e dag zouden we met z’n tweeën de toeristische attracties van Teheran bezoeken. Als we even in een park zitten worden we aangesproken en hebben een gids voor de rest van de dag. En zo wordt ons regelmatig gevraagd en ongevraagd hulp aangeboden.

Inmiddels zijn we met de bus in Isfahan aangekomen. Gelukkig is het tot nu toe goed gegaan met het vervoeren van de fietsen, al kostte het vanmorgen 3 taxi’s, totdat een chauffeur de mogelijkheid en de wil had om ons en de fietsen (op het dak) mee te nemen.

Iran035
Taxi 1
Iran036
Taxi 2
Iran037
Taxi 3

Onze eerste fietservaring (van het busstation naar onze hosts in Isfahan) is goed, ondanks het chaotische verkeer, doordat alle iraniers de regels aan hun laars lappen. Er is één regel; neem zelf voorrang, anders kom je nergens.
Er wordt meer getoeterd dan in NL en nog meer wanneer we als fietser aan het verkeer deelnemen. En direct na de toeter volgt dan weer de begroeting vanuit het open raam; welcome in Iran!

Iran038
ah, toch nog een fietspad gevonden!

19-09-2014 Can I help you?

De meeste Iraniers die we ontmoeten zijn modern, behulpzaam en erg geïnteresseerd in ons en Nederland.

Als we informeren naar het metrosysteem, loopt iemand met ons mee en koopt (en betaalt!) zij ons kaartje. Als we in een restaurant aan de praat raken, mogen we van hun eten proeven. In de bus krijgen we nootjes aangeboden van degene achter ons. Als we bij de bushalte vragen welke bus we moeten hebben, dan wordt er ineens een vriend opgetrommeld om ons met de auto een lift te geven. Onderweg hebben ze de kans om te vragen waarom we in Iran zijn (niet alleen in NL vraagt men dit zich af ;-)), wat we van Iran vinden en of we iets over Nederland kunnen vertellen.

Iran080

 

Sabines hoofddoek blijft (buitenshuis) op, maar verder alle vrijheid hier, totdat we vanochtend leenfietsen wilden gebruiken. Volgens de beheerder kon Koen “yes” en Sabine “no” fiets krijgen… lichtelijk ontgoocheld [zwaar geshockeerd] dus maar een taxi gepakt. Gelukkig was dit volgens onze verbaasde hosts zeker geen regel! Dus nog steeds overheerst de moderne indruk die we van Iran hebben.

Esfahan is een grote stad (2 mln inwoners) met een fraai centrum waarin het enorme plein met 2 indrukwekkende moskeeën en vele souvenirwinkels, de bazar en de oude bruggen de belangrijkste trekpleisters zijn. De stad is behoorlijk groen. We hebben ons er mede door onze hosts (Reza en Ahoo) en mede-gasten (Ivetta en Lubos uit Tsjechië) goed vermaakt.

 

Iran086

 

Iran054

 

22-09-2014 Genieten!

Na enkele dagen sightseeing in Tabriz, met onze hosts Amin en Nina, is dan eindelijk onze fietstocht begonnen.

Tabriz is net als Esfahan en Tehran een grote stad met chaotisch verkeer en veel stank van uitlaatgassen. Echter ook mooie dingen gezien, zoals het drukbezochte park, een schitterend bergdorpje “Kandovan” (à la Cappadocia), waar nog mensen wonen in rotswoningen en Tabriz at night met moderne jongeren die graag zien en gezien willen worden. Op donderdagavond hebben we een zeer sjiek huisfeest bij mogen wonen, waarvoor Sabine een geschikt jurkje van onze host mocht lenen!

20140917_0400

20140917_0402

20140917_0406

En inmiddels zitten dus ook de eerste drie fietsdagen erop. De eerste dag (60km) langs snel-/tolwegen met brede vluchtstroken. Gisteren (70km) en vandaag (83km) over een soort provinciale weg met smalle vluchtstroken. We hebben eigenlijk geen last van het voorbijrazende verkeer, omdat men voldoende afstand houdt (in tegenstelling tot het verkeer in de stad).

Iran111

De politie neemt het verkeer in elk geval serieus. Regelmatig passeren we enorme borden met ‘fasten seatbelts’, staan autowrakken in de middenberm met waarschijnlijk een angstaanjagende tekst en staan er flitskasten (met zo af en toe nederlandse politiekleuren) en politieagenten met laserguns.

We worden nog steeds overal hartelijk gegroet, er wordt getoeterd en gezwaaid. Ook de politie en het leger doen hieraan lekker mee.

1428177

We krijgen ook regelmatig wat gratis aangeboden:

We hebben mee mogen ontbijten met 2 mannen die achter hun auto zaten te picknicken.

Iran116
Wij fietsen langs, hij maakt een uitnodigend gebaar…
Iran117
Een paar tellen later zitten we aan een lekker Iraans ontbijt met een adembenemend uitzicht!

Bij een parkeerplaats worden we door een wat oudere dame gemaand te stoppen. Zij en haar familie nodigen ons uit om te komen logeren, alles via gebaren, want wij spreken nog steeds geen Farsi en de hele familie geen Engels.

En vandaag wilde een passerende jongen ons wat meer van een stadje laten zien. Dit begrepen we pas, nadat de telefonische hulplijn die wel engels sprak, was ingeschakeld. Voor sightseeing hadden we geen tijd dus heeft hij ons ‘slechts’ op een heerlijke lunch getrakteerd.

Iran134

Daarnaast wordt ons regelmatig chai (thee), met suiker, aangeboden.

Iran202

Iran136

Dat maakt dat het fietsen één en al genieten is, met bovendien voortdurend mooi zicht op de geweldige bergen. Waar we soms ook overheen mogen!

Iran129b

Iran129

 

28-09-2014 Van stad naar platteland

Tijdens het fietsen hebben we soms echt last van de smog. Met pijnlijke ogen en een ruwe keel zijn we Ardabil uitgereden. De smog is een logisch gevolg van het verouderde wagenpark. Op de weg rijden veelal tradioneel Iraanse Peykans en overjarige westerse modellen zoals peugeot 206 en 405 en Kia Prides. Deze auto’s worden nog steeds in Iran gebouwd. Ze voldoen volledig aan de Iraanse behoeftes; eenvoudig en goedkoop, dus alles wat de motor schoon en zuinig maakt is weggehaald. Voor de bussen en vrachtwagens geldt hetzelfde. Samen produceren zij een flinke bak zwarte roet die elke dag over ons uitgeblazen wordt.

Het was daarom zeer aangenaam om een aantal nachten op het platteland door te brengen bij couchsurfers. In groot contrast met de steden; even back to basic, genieten van de omgevingsgeluiden (wind, krekels, koeienbellen) en frisse lucht inademen.
De inrichting van de plattelandshuizen bestaat voornamelijk uit Perzische tapijten, waarop gegeten en geslapen wordt. De faciliteiten zijn minimaal, maar de gastvrijheid is wederom goud waard en het eten is heerlijk, veelal vers uit eigen tuin of eigen regio.
In het een kleine dorpje (+/- 300 inw.) waar we 2 nachten verblijven is er ’s avonds een (religieuze) bruiloft en wij zijn uitgenodigd (dit keer geen partydress nodig).

Iran196

Iran171

De regio Guilan aan de Kaspische Zee is prachtig met als toeristische trekpleisters het dorpje Masouleh en kasteel Rudkhan, waarbij de kale bergen inmiddels zijn vervangen door groene varianten.

Iran178

Iran190

Het straatbeeld van de steden en dorpen aan de Kaspische kust doet ons regelmatig aan India denken. Er lopen koeien op het strand en op de rijbaan van de autowegen. Het straatbeeld is net zo chaotisch (alleen zijn er hier veel meer auto’s), hele families verplaatsen zich op 1 motor (zonder helm natuurlijk) en overal ligt afval en overal is er muziek (zelfs hoog in de bergen).

Iran164

Iran218

Iran121

Iran169

Iran113

 

 

4-10-2014 De laatste kilometers…

De laatste fietsdagen heeft het helaas veel geregend, waardoor we nauwelijks hebben kunnen genieten van de prachtige tropische natuur met links van de weg de zee en rechts groene bergen. We hebben besloten om de bergketen van Chalus naar Karaj per bus te volbrengen in plaats van met de fiets. Het wolkendek verspert het uitzicht en de mogelijke regen zou deze toch al onveilige weg nog onveiliger maken. Wel een beetje jammer om voor de 2de keer dit jaar een bergtop niet te bereiken door weersomstandigheden ;-).

20141001_133530

 

Tijdens de busreis is het uiteindelijk droog gebleven, maar de smalle weg zonder iets van een vluchtstrook, met het vele verkeer, maakt dat we achteraf blij zijn met onze keuze! Vanuit de bus konden we ook prima genieten van de ‘mooiste weg van Iran’ met prachtige groene bergen, hier en daar in herfstkleuren, veranderend naar het kale ruwe gebergte aan de zuidkant.

Iran209

 

Iran211

De laatste 2 nachten verbleven we in Karaj. Aangezien dit slaapstadje (‘slechts’ 3mln inwoners) niet zoveel te bieden heeft en Tehran slechts 45 min met de trein is, heeft onze host ons meegenomen naar Tehran om voor de laatste keer Iraanse lekkernijen te eten en een souvenir te kopen. Nog 1 fietstochtje van 65km te gaan om bij het vliegveld te komen en onze reis zit er weer op!

 

Iran199
theeplantage

 

Iran066
De meest populaire Iraanse lekkernij: thee!

Voorbereiding Iran

Het nieuwe avontuur kan weer beginnen. Deze week hebben we de tickets van en naar Iran geboekt. Nu alleen nog de visa regelen en we zijn er klaar voor!

Dankzij tips van Henk en Katrien (vorig jaar tijdens de fietsvakantiebeurs), Pouneh Safari (Iraanse collega van Koen’s broer) en Annemieke en Pieter (vrienden die per trein een wereldreis hebben gemaakt, met als positieve uitschieter Iran) hebben we een mooie route kunnen uitstippelen. We komen met het vliegtuig aan in Teheran. Vanaf daar gaan we eerst met de bus naar Esfehan, wat volgens velen de mooiste stad van Iran zou moeten zijn. Vervolgens gaan we met de bus naar Tabriz (noordwest Iran) en vanaf daar fietsen we naar Teheran (fietsafstand totaal is zo’n 800 km in 2 weken). Door alleen in het noorden te fietsen en niet van en naar Esfehan, vermijden we de woestijn, maar fietsen we voornamelijk door groen, bergachtig landschap en langs de kust van de Kaspische zee.

De route, per fiets en per bus:

Het duurt nog even voordat het zover is, maar wij hebben er al zin in!