Klein geluk

We zijn door onze diverse reizen wel gewend om om te gaan met tegenslagen maar nog veel meer om te genieten van kleine verrassingen. Elke dag is het namelijk weer afwachten hoe de route eruit zal zien, wie we ontmoeten, wat voor eten en slaapplaats we vinden…

Eten vinden naar onze zin, is in Colombia regelmatig een uitdaging aangezien het lokale eten vooral heel veel koolhydraten bevat en overal bijna hetzelfde is. We hebben dan ook nog nooit zoveel pizza gegeten als tijdens deze reis.

Het wordt wel steeds gemakkelijker om eten te bestellen in het Spaans door onze uitbreidende woordenschat en het voelt inmiddels ook volkomen normaal om bouillon met aardappelen en rundvlees te bestellen als ontbijt.

De hotels zijn behoorlijk, maar er is altijd wel wat op aan te merken: koude douche, toilet zo klein dat je klem tussen de muur komt te zitten, een hard matras, waar nog een plastic hoes omheen zit, evenals om het hoofdkussen, geen raam, geluidsoverlast… in de slechtste situatie een combinatie van deze factoren!

De thuis nauwkeurig voorbereide fietsroute hebben we al vrij snel bij het grofvuil gezet. Fietsen blijkt in Colombia toch iets anders te zijn dan in Iran, Oeganda of India. Wegen blijken enorm steil en/of onverhard waardoor we veel langzamer zijn en minder km’s per dag kunnen afleggen dan we gewend zijn. De route is dus al meerdere keren omgegooid. Om onszelf te sparen hebben we een paar keer een bus gepakt. Zoals in de meeste landen kunnen ook hier de fietsen gewoon mee, ook al is er eigenlijk geen ruimte voor.

Zo hebben we ons vaker aangenaam laten verrassen door de Colombianen of moeten lachen om hoe dingen verlopen.

Met 15 man in en op een Willy’s Jeep gepropt worden om te gaan parapenten.

Met z’n allen bergopwaarts over een onverharde hobbelweg was bijna spannender dan het parapenten zelf!

Straathonden zijn onze grootste nachtmerrie, ze kunnen ineens hard blaffend en bijtend achter ons aan rennen. De Colombiaanse honden zijn juist enorm vriendelijk. Ze kijken niet of nauwelijks op als wij voorbij stuiteren. Op een terrasje kunnen ze rustig als een aanhankelijk huisdier naast je komen zitten om geaaid te worden om vervolgens aan je voeten in slaap te vallen.

Wielrennen en MTB’en blijken een favoriete sport in Colombia. We worden hartelijk gegroet door andere fietsers en ook automobilisten, motorrijders en zelfs vrachtwagenchauffeurs moedigen ons aan met een toeter of een duim. Gaaf om te zien dat het hier zo populair is onder mannen én vrouwen.

Regelmatig wordt ons gevraagd waar we naar toe gaan en waar we die dag begonnen zijn. Vaak wordt er vol ongeloof gereageerd. Zoveel hoogtemeters?! En dan onderzoekend kijkend naar de fietsen; jullie hebben geen versnellingen!?

Als we ons tergend langzaam een berg omhoog ploeteren haalt een auto ons in en komt voor ons tot stilstand om een flesje water door het autoraam te geven. Als een ware professional nemen we het flesje aan en fietsen verder met een grote glimlach op ons gezicht.

De grootste verrassing kwam vandaag toen we tijdens de lunch aan de praat raakten met een moeder en dochter. Wij hadden net besloten het komende dagen rustig aan te doen en weer op zoek te gaan naar hotel met zwembad, toen de moeder aan gaf dat ze ons graag haar huis wil laten zien en dat we welkom zijn om te overnachten. Gezien de afstand (20km en 800hm) stelden wij voor om morgen langs te fietsen. Nee, zij bedoelde dat de fietsen mee kunnen in hun auto! Wij denken van niet, zeiden wij. Maar jawel hoor, toen we elkaars namen nog niet wisten, waren de fietsen al ingeladen in de auto!

Heerlijk die gastvrijheid, zodat wij weer een extra kijkje hebben in de Colombiaanse cultuur en het landleven en een heerlijk rustige nacht hebben gehad in een mooie, moderne villa midden in de bergen.


Advertenties

Kerst in Colombia

Ieder dorp of stad heeft als centraal middelpunt een Plaza, waarop deze dagen een creatieve kerststal prijkt.

’s Avonds wordt de uitbundige, kleurrijke, knipperende kerstverlichting zichtbaar. Er schalt vanuit diverse cafés en restaurantjes luide muziek over de plaza en jong en oud vermaken zich al wandelend, zittend op de bankjes of spelend, waardoor het een chaos van jewelste is!

Colombianen blijken echte buiten-mensen te zijn, die graag het gezelschap opzoeken op het plein of in het park. Ook houden ze graag vast aan tradities die altijd gepaard lijken te gaan met veel geluid. In Vado Real werden we om 4u s nachts gewekt door kerkklokken, knallend vuurwerk en (vals) zingende mensen. Het hangt samen met “Noventa”, de traditie dat men 9 nachten lang voor kerst tussen 4u en 4.30u kerstpsalmen zingt. Wat ons betreft een onchristelijk tijdstip, we snappen er niets van.

Inmiddels zijn we op kerstavond met de bus aangekomen in Medellin. Op sommige plaatsen in de stad wordt door veel mensen op straat gedronken, op andere plaatsen zijn alle restaurantjes gesloten en vele hostels volgeboekt. Toch lukt het vrij snel om een vrije kamer te vinden, maar we eindigen in het enige restaurant dat nog open blijkt, een foute fastfoodketen, met gefrituurde kippenpoten als kerstdiner.

Feliz Navidad!

Op de proef gesteld

De eerste dagen hebben we onze nieuwe Santossen en onszelf flink op de proef gesteld.

De fietsen zijn meer dan geslaagd voor deze eerste serieuse praktijktest. Het verzet van de Rohloff-versnelling is klein genoeg om een berg op te komen. Het frame is stijf maar toch comfortabel zelfs in een onverharde afdaling.

Helaas hebben de fietsen niet kunnen voorkomen dat we zo af en toe moesten lopen…

Voor ons zat de beproeving met name in de hoogte. Bogotá ligt op 2.600 hoogte. Daar merkte we dat een kleine inspanning al asrdig veel energie kost. Door de hoogte ligt onze hartslag flink hoger. In een beklimming naar 3.000 meter merken we dan ook snel dat ons energieniveau lager is en we sneller buiten adem zijn. Door wat vaker te stoppen bereiken we toch elke keer de top.

Wel zijn de ritten tot nu toe korter dan we gewend zijn.

De collega fietsreizigers die wij vandaag tegenkwamen gaven aan dat zij het fietsen in Colombia erg zwaar vinden en dat een afstand van 50km per dag echt niet gek is! We doen het dus zo slecht nog niet…

Na 3 dagen fietsen zijn we eindelijk op een wat meer ‘bescheiden’ hoogte uitgekomen.

Onze slaapplaats (Villa de Leyva) ligt op 2.100 meter hoogte. Hopelijk helpt dat ook om beter / rustiger te kunnen slapen!

Bogotá

Na een lange vlucht met 1,5u vertraging aangekomen in Bogotá. De bagage is er snel, de douane doet niet moeilijk en onze taxi staat al te wachten. Om 23u Colombiaanse tijd (05:00 in NL) komen we aan bij ons hotel. Na een dag van bijna 24u met weinig tot geen slaap is het eindelijk bedtijd…

De volgende ochtend zetten we de fietsen in elkaar. Sabines fiets is volledig ongeschonden uit het vliegtuig gekomen. Koen’s voorwiel heeft helaas een flinke klap gekregen waardoor er een slag in zit. De doelen voor vandaag zijn helder:

1. Wennen aan de hoogte (2600m)

2. Voorwiel repareren

3. Hotel dichter bij het centrum vinden.

Alle 3 lukken zonder al te veel moeite.

Bogotá is een moderne, drukke en nette stad met veel groen en veel fietspaden. Veel toeristische must-sees zijn er niet. Prima om rustig te acclimatiseren dus.

Op zondag vanuit Bogotá naar Zipaquirá (50km) gereden. Op zondag is een deel van de hoofdwegen van Bogotá afgesloten voor auto’s en hebben fietsers en voetgangers alle ruimte. Daar wordt ook volop gebruik van gemaakt. Alles en iedereen loopt en fietst door elkaar heen.

Als we Bogotá uit zijn beginnen al snel de Ciclorutas. Vrijliggende fietspaden, helaas beginnen en eindigen ze op de meest maffe plekken en moeten we regelmatig via een brug de wegoversteken.

Lekker doorfietsen was er vandaag dus niet bij… maar wel een prima tocht om te wennen aan het fietsen op hoogte!

Laatste weekje Iran

Zaterdag 22 april
De terugreis is in zicht. We hebben in de bazaar van Shiraz de laatste inkopen gedaan om thuis op Iraanse wijze te kunnen koken, zoals we tijdens de kookles in Isfahan geleerd hebben.
dsc03638.jpg
De kookles werd gegeven in het guesthouse waar we verbleven. Daar hebben we Ype en Brecht uit Groningen leren kennen. We hebben een paar keer samen een taxi genomen en samen gegeten en rondgewandeld in de stad. Na Isfahan volgden we allebei onze eigen weg.
Wij gingen richting Kashan. Per fiets was de bedoeling. Maar op de dag van vertrek liepen we veel vertraging op met geld wisselen. In Iran kun je geen geld pinnen als Europese toerist, dus moeten we de meegebrachte euro’s omwisselen voor Iraanse rials. Nu de wisselkoers erg schommelt en deze voor Iran slecht staat, blijkt het niet mogelijk om bij de officiële wisselkantoren geld te wisselen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd en wisselen uiteindelijk op de zwarte markt op straat.
Als het weer ineens omslaat van lekker zonnig naar harde wind en regenachtig, besluiten we om de bus te nemen. Een goede keus, want de route naar Kashan blijkt een lange saaie weg met tegenwind en mist te zijn.
Na 2 dagen couchsurfen in Kashan nemen we de nachtbus naar Shiraz. Als we ’s avonds met één van de hosts zitten te kletsen, zijn de andere gasten (Duitsers volgens onze host) in aantocht. Als ze binnen stappen valt onze mond open van verbazing, Ype en Brecht hebben ook hier afgesproken. Wat een toeval! Net als in Isfahan brengen we graag samen tijd door om de bazaar te verkennen en op zoek naar leuke restaurantjes.
DSC03939
Na 3 dagen Shiraz is het helaas tijd om naar huis te gaan. We willen voor zonsondergang op het vliegveld zijn. Onderweg scoren we nog wat brood en we krijgen er gratis soep bij! Van een automobilist krijgen we al rijdend snoep aangeboden.
Als we om ca. 20u op het vliegveld aankomen is het helemaal uitgestorven. De eerstvolgende vlucht is onze vlucht om 3.00u naar Istanbul. Al snel komt een man een praatje met ons maken. Het blijkt de luchthavenmanager te zijn. Hij geeft aan ook graag te fietsen. Hij vraagt waarom we hem niet hebben aangeschreven op de website ‘warmshowers’, dan hadden we bij hem kunnen verblijven.
We pakken onze fietsen in en worden daarna uitgenodigd om thee te drinken op zijn kantoor. We wisselen ruim 2 uur ervaringen uit en laten foto’s zien. Hij vertelt over zijn laatste fietsreis in Zuid-Iran. Nieuwe reisideeen borrelen bij ons omhoog. Dat klinkt ook gaaf!
Na het zoveelste kopje thee is het tijd om in te checken. We krijgen hierbij een voorkeursbehandeling. Met onze fietsdozen omzeilen we de lange rij en zorgt de manager ervoor dat het inchecken goed verloopt.
Wederom zoveel vriendelijkheid en behulpzaamheid, we blijven ons verbazen.

DSC04085

DSC04091

We hebben de afgelopen 3 weken wederom ervaren dat Iran 2 kanten heeft. Enerzijds het negatieve imago, veroorzaakt door de strenge regering die slechte banden heeft met andere landen, waardoor Iran herhaaldelijk op negatieve wijze de media haalt. Waardoor we bezorgde reacties krijgen als we vertellen dat we naar Iran gaan. En waardoor we ons aan bepaalde regels moeten houden, zoals kledingvoorschriften, geen alcohol, geen gebruik maken van gefilterde websites zoals facebook en couchsurfing.
Anderzijds de vriendelijke, enthousiaste bevolking die maar wat graag het tegendeel van hun imago wil bewijzen. Ze beginnen vol interesse een gesprek over ons, over Nederland en over Iran. Iraniers nodigen graag reizigers bij hun thuis uit, waardoor we nog beter een beeld kunnen vormen van de Iraanse cultuur. Stiekem houden we ons binnenshuis niet aan de opgelegde regels, net als de Iraniers, die zich thuis niet aan de kledingvoorschriften houden, soms wel alcohol drinken en zeer actief zijn op couchsurfing.
Iraniers zoeken constant hun weg tussen opgelegde beperkingen en hun eigen geluk. Een mooi voorbeeld hiervan wat ons ontroerde was in Isfahan. Het is algemeen bekend dat iedere avond na zonsondergang wordt gezongen onder de Khajoo Brug. Jong en oud komen samen. Mannen met een heldere stem starten een lied en er wordt meegezongen en geklapt. De menigte wordt steeds groter en iedereen geniet van het samenzijn en samen muziek maken. Totdat het stilvalt. De politie loopt zijn ronde. Zingen en samenscholing is niet toegestaan. Als de politie uit het zicht is verdwenen wordt het zingen weer opgepakt. Het mag niet, maar het gebeurt toch. Er is veel oneerlijkheid in Iran, maar ook veel moois, waarvan wij als toerist optimaal hebben mogen genieten!
DSC03608

Van Yazd naar Isfahan

Wanneer we de drukke stad Yazd uitfietsen worden we ingehaald door een busje met Zwitserse toeristen. Erg grappig, we zijn hen namelijk onderweg ook al tegen gekomen toen wij in een klein dorpje zaten te lunchen. Een dag later raakten we in gesprek met een Iranier die met ons op de foto wilde en die ook een foto van de Zwitserse familie liet zien. Weer een dag later kwamen we hen in Yazd tegen. En nu worden we door hun de stad uitgezwaaid!

We stoppen nog een paar keer voor foto’s met fietskunst en een fietspad. De burgemeester van Yazd timmert goed aan de weg!

Daarna fietsen we voornamelijk over de snelweg. Als we stoppen om thee te drinken, krijgen we ook ‘Ashe’ (soep) aangeboden. Handig dat we steeds meer woordjes in het Farsi leren. Als we om de rekening vragen, krijgen we die niet. We moeten nog wel even poseren voor een foto voor het theehuis!

In Meybod worden we verrast door de schoonheid van het historische plaatsje en van het charmante guesthouse. We doen hier flink inkopen voor de komende 2 dagen, want we weten bijna zeker dat we onderweg geen lunch, avondeten en ontbijt kunnen kopen.

We beginnen aan de lange weg richting een caravanserai midden in de woestijn. Een koude wind en bergop maken het extra zwaar. Vooral te bedenken dat we vandaag aan 120km zullen komen. We vinden in het laatste dorpje toch nog een restaurantje met kebab. Dat scheelt weer een broodmaaltijd. Met nieuwe energie fietsen we verder. Tot de weg wordt versperd door een overstroming. Koen spreekt nog net het woord ‘sandalen’ uit om de ontstane rivier lopend te overbruggen, als mensen aan de overkant gebaren dat we moeten wachten. Een man rijdt zijn pick-uptruck onze kant op en de fietsen worden ingeladen. Briljant! Nu we toch ingeladen zijn, kunt u deze berg oprijden tot het volgende dorpje? Natuurlijk kan dat! Dat scheelt weer 5km klimmen, we zijn de man erg dankbaar!

Op een gegeven moment wordt de weg onverhard en wederom stroomt er water over de weg. Helaas is er nu geen hulp aanwezig, we sjouwen met de fietsen door de modder. Net als we aan de overkant zijn komt een vrachtwagen ons tegemoet. Hij vraagt of we nog iets nodig hebben, nee, we hebben de riviercrossing zojuist overleefd en hebben nog genoeg brood, beleg en water. Toch krijgen we een handje snoepbonen.

Na nog een stuk (20km) onverhard fietsen zien we de caravanserai liggen. Prachtig, verlaten, een perfecte kampeerplaats!

‘S Ochtends vroeg worden we helaas gewekt door een auto. Het blijken Franse toeristen met een Iraanse gids te zijn. We worden meteen uitgenodigd om mee te ontbijten. De gids blijkt van het hostel in Varzaneh te zijn, wat ook bij ons in de planning staat. Het lijkt een klein wereldje!

In Varzaneh hebben we een rustdag, wat voor ons betekent dat we niet fietsen. Want we bekijken natuurlijk wel het stadje en willen sandboarden in de woestijn ook niet aan ons voorbij laten gaan. Met een grote groep internationale toeristen gaan we vanuit het hostel op excursie naar een zoutmeer en naar de zandduinen. Het schijnt hier maar 3 dagen per jaar te regenen. Die zijn helaas net voorbij, hierdoor staat er water op de zoutvlakte. Voor een mooie zonsondergang, heldere sterrenhemel en witte zoutvlakte zullen we nog een keer terug moeten komen.

De weg naar Isfahan is 110km over voornamelijk een lange, vlakke weg. We stoppen in een bushokje om te schuilen tegen de regen en ons brood op te eten. Een Iranier probeert in het Farsi een gesprek aan te knopen. De standaard vragen weten we te beantwoorden. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe? De thee slaan we herhaaldelijk af, maar uiteindelijk komt hij toch 2 kopjes brengen. Ook mogen we gebruik maken van zijn hammam, maar dat weten we af te slaan.

In het stadspark van Isfahan worden we goed ontvangen. Er is veel gezellige levendigheid en we worden weer enthousiast begroet. Fijn om de komende 2 dagen in deze moderne stad te zijn!

Van Shiraz naar Yazd

Hello! How are you! Thank you! I love you! Very good! Do you need something? Zo maar wat kreten die we continue horen als we aan het fietsen zijn. Vooral wanneer we een berg met 10 haarspeldbochten beklimmen. En dat valt niet mee op een hoogte boven de 2000m in de stralende zon met 32 graden. We worden gelukkig beloond met een schitterende afdaling.

De mooie wegen door de bergen wisselen we af met stukjes snelweg en lange rechte wegen. Op één van de lange rechte wegen komen we zelfs andere vakantiefietsers tegen! Zij worden onderweg net zo enthousiast in hey Engels begroet als wij, maar zij blijken uit Iran te komen. We worden meteen bij hun thuis in Yazd uitgenodigd.

Als we in een klein dorpje stoppen om een cola te drinken, worden de fietsen geen blik waardig gegund, wij daarentegen destemeer. Ze willen over Nederland vanalles weten, dus ik laat wat foto’s zien. Een afbeelding van Hans Brinker (die zijn vinger in de dijk stopt om overstroming te voorkomen) maakt indruk. Iedere Iranier roept enthousiast Petrus, want dit is hetgeen dat ze op de basisschool hebben geleerd over Nederland. Ook voetbalherinneringen uit betere tijden worden opgehaald.

Het is niet altijd mogelijk om van hotel naar hotel te fietsen doordat het gebied weinig bevolkt is. Eind van de middag kijken we daarom goed rond waar we een tent kunnen opzetten. We rijden een klein dorpje in om water aan te vullen, waar een auto met familie stopt, die ons uitnodigt om bij hen te logeren.
Dat komt eigenlijk wel goed uit! In plaats van een broodmaaltijd met water in de tent worden we goed verwend met thee, chocola, fruit, nootjes, een uitgebreide maaltijd en nog meer thee. Wat een hartelijkheid en wat een interesse!

Andere avonden hebben we wel de tent opgezet, we vonden beide keren een geweldige kampeerplek, waarvan we zeker waren dat we ongezien in alle rust de nacht door konden brengen. Dit was namelijk in een verlaten ruine wat ooit een dorpje of boerderij zal zijn geweest.

Inmiddels slapen we in Yazd bij de fietsers die we onderweg tegen kwamen. Yazd heeft een schitterend, historisch centrum met een mooie skyline van windvangers, koepels en minaretten. We genieten van de smalle steegjes, de mooie uitzichten vanaf de daken en de schitterende moskee in avondlicht.

Wederom een warm welkom

Met gezonde spanning zijn we 29 maart richting Schiphol gegaan om naar Shiraz te vliegen. Het blijft een hoop geregel en ook wel spannend. Met onze ervaring gaat het ons gelukkig steeds gemakkelijker af en alles verliep vlekkeloos. Ondanks de vertraging vanaf Schiphol en de korte overstaptijd hadden we genoeg tijd voor de overstap in Istanbul en gelukkig werkte Turkish Airlines ook goed mee. In Shiraz zorgde de luchthavenmanager ervoor dat we al snel onze fietsen in ontvangst konden nemen. De dozen zien er nog goed uit en we mogen ondanks dat er geen bagagedepot is de fietsdozen 3 weken bewaren in een kantoor op het vliegveld dat functioneert als rommelhok. De sfeer is ontspannen en de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Taxi chauffeurs informeren of we een taxi nodig hebben, maar dringen zich absoluut niet op. Geinteresseerde blikken volgen onze werkwijze als we de fietsen in elkaar zetten. Dan volgt het lange wachten tot het licht wordt, want om 4u s nachts naar de stad fietsen en bij een hotel aankloppen leek ons geen goed idee.

Fietsend in het vroege zonlicht worden we regelmatig toegeknikt, met thumbs-up begroet of toegetoeterd. We stoppen als we vers brood ruiken en ik sluit aan in een lange rij bij een bakker met een steenoven. Totdat ik zie dat de broden wel heel groot zijn en dat het weleens lang kan duren met zo’n rij. Ik loop weer terug naar de fietsen, maar iemand uit de rij vraagt wat ik wil. Hij stelt voor dat een half brood ook mogelijk is en het eerste brood dat klaar is wordt aan mij gegeven. Wat kost het? Neem mee! Echt? Good journey! Wauw, dit is dus weer die Iraanse gastvrijheid. Heerlijk om weer terug te zijn.
Vervolgens fietsen we verder op de bonnefooi naar de wijk waar de meeste hotels zitten en we stuiten in een wirwar van smalle steegjes in een geweldig hostal. Reizen in Iran moeilijk? Nee hoor!

Oegandees tafelen

We verlangen soms terug naar Thailand en Cambodja, waar we overal konden neerploffen voor heerlijk eten op een marktje of een straatkeukens. Hier in Oeganda is het soms iets meer zoeken naar een geschikte lunch of energierijk voedsel tijdens het fietsen.  

Gelukkig hebben we ook hier het streetfood ontdekt! Op een ronde bakplaat op kolen worden Chapattis (pannenkoeken) gebakken. Daarna worden geklopte eieren met tomaat, rode ui wittekool en een bergje zout gebakken. Samen met de Chapatti worden ze opgerold tot een “Rolex” (naar rolled eggs). Deze vullen goed en zijn ook nog eens erg lekker!

In de marktkramen en langs de kant van de weg zien we voornamelijk tomaten, rode uien, aardappelen en bananen. Groenten lijken een luxe product en krijgen we dus of in zeer kleine hoeveelheden en/of in de duurdere restaurants. 

Vlees (geit, kip of rund) wordt wel regelmatig gegeten maar ook vooral in kleine porties. Soms krijgen we alleen rijst met bruine bonen voorgeschoteld.

Als we in een restaurant vragen of we er kunnen eten, zeggen ze, jahoor en vervolgens halen ze onze bestelling bij de buren…

Gisteren hadden we een kratermerenwandeling samen met een Engels/Australisch stel onder begeleiding van een gids. Het grappige was dat we de route de dag ervoor grotendeels al gefietst hadden. Maar nu mét uitleg over de vogels, apen, planten en het lokale eten. We namen samen een lunch en aten rijst met ‘matooke’ (bananenpuree van groene bananen), posho (maispuree) en kalo (cassaveplant en gierst) met pindasaus. 

Daarna hebben we van de zelf gebrouwen drank geproeft: bananenbier (12% alcohol) en bananenlikeur (60% alcohol). Beide bleken qua smaak weinig verfijnd net zoals de gehele Oegandese keuken (zover wij deze hebben mogen ontdekken).

Mzungu’s have the watch, Africans have the time.

Oegandezen houden erg van spreuken. We komen ze overal tegen. De spreuk in de titel zagen we in het guesthouse in Kampala en deze klinkt erg herkenbaar. We willen ons de komende 3 weken graag aanpassen aan de Afrikaanse cultuur en ons niet laten leiden door de klok, zoals de Mzungu’s wel doen. Mzungu is Oegandees voor blanke.

De eerste dag ontmoeten we meteen leuke reizigers en studenten in ICU Guesthouse en we maken er een gezamenlijke stapavond van. Nog iets wat ons meteen duidelijk is: Oegandezen houden van luide muziek. Niet alleen in de disco maar overal en op elk tijdstip. 
We laten ons met Uber naar een openluchtdisco brengen en dansen op een mix van Westerse en Afrikaanse muziek. Het wordt een latertje, maar de klok doet er niet toe, toch? Ons Westerse instinct laat ons toch de wekker zetten en we staan de volgende dag op tijd op om redelijk vroeg te kunnen vertrekken. De eerste fietsdag gaan we naar de haven van Entebbe om met een ferry naar de Ssese Islands te gaan. We weten eigenlijk niet hoe laat de ferry vertrekt, dus we proberen voor de zekerheid wat door te fietsen, maar dat valt niet mee met de bepakte fietsen en de vele heuvels. Misschien was de hoeveelheid bier tijdens de stapavond ook niet zo’n goed idee. 

In de haven aangekomen willen we vragen hoe laat de ferry vertrekt, zodat we daarna onze lunch kunnen kopen. Maar abrupt worden onze fietsen overgenomen, en roept het ferry-personeel “you’re late!” terwijl ze de fietsen aan boord duwen. Blijkt het exact 14u te zijn, de vertrektijd van de enige ferry van de dag… We blijken toch niet helemaal zonder klok te kunnen!